نقش انتظارات شخصي و والديني بر موفقيت تحصيلي و اضطراب عمومي دانش آموزان تيزهوش

پژوهش حاضر با هدف بررسي مدل اثر مستقيم و غيرمستقيم انتظارات شخصي و انتظارات والدين بر موفقيت تحصيلي و اضطراب عمومي ‏دانش‏آموزان دختر تيزهوش مقطع متوسطه از طريق نقش ميانجي استرس تحصيلي انجام شده است. نمونه مورد مطالعه شامل 250 نفر از دانش‏آموزان دختر مدارس متوسطه تيزهوشان شهر اهواز در سال تحصيلي 95-94 بودند، كه از طريق نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. روش تحقيق توصيفي و از نوع همبستگي بود. ابزارهاي جمع آوري اطلاعات در اين پژوهش شامل: خرده مقياس انتظارات بالا از خود از پرسشنامه باورهاي غيرمنطقي جونز، خرده مقياس انتظارات والدين ازمقياس چندبعدي كمال‏گرايي فراست، پرسشنامه غربالگري موفقيت تحصيلي، خرده مقياس اضطراب پرسشنامه SCL90 و پرسشنامه ي استرس انتظارات تحصيلي بودند. براي ارزيابي الگوي پيشنهادي از روش آماري تحليل مسير و جهت آزمون روابط غيرمستقيم از روش بوت استراپ با استفاده از نرم افزار AMOS-21 استفاده شده است. يافته ها نشان دادند كه مسير انتظارات شخصي و والديني بر موفقيت تحصيلي، استرس تحصيلي و اضطراب عمومي معنادار بودند. مسير استرس تحصيلي بر موفقيت تحصيلي و اضطراب عمومي معنادار نبوده و همچنين مسيرهاي غيرمستقيم انتظارات شخصي و والديني از طريق استرس تحصيلي بر موفقيت تحصيلي و اضطراب عمومي نيز معنادار نبوده و اين 4 مسير غيرمستقيم نيز رد شدند.