اثربخشي واقعيت درماني گروهي بر ميزان اهمال كاري و خود كارآمدي تحصيلي دانش آموزان

واقعيت درماني نوعي روان درماني است كه در آن سعي مي‌شود با توجه به مفاهيم واقعيت، مسئوليت و امور درست و نادرست در زندگي فرد به رفع مشكلات او كمك شود. تمركز بر بعد مسئوليت هسته اساسي كار تعليم و تربيت و روان درماني است و پذيرش مسئوليت نشانه بارز سلامت رواني تلقي مي شود.پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي واقعيت درماني گروهي بر اهمال كاري و خودكار آمدي دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش تمام آزمايشي و طرح پژوهش از نوع پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل بود. 30 نفر از دانش آموزان شهر خرمدره از طريق نمونه گيري خوشه اي مرحله اي انتخاب و به شيوه تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند. به گروه آزمايش 8 جلسه واقعيت درماني گروهي ارائه شد و گروه كنترل هيچ مداخله‌اي را دريافت نكرد. ابزار سنجش پرسشنامه‌ هاي اهمال كاري تحصيلي دانش آموزان و خودكارآمدي جينگ و مورگان بود. داده ها به وسيله تحليل كوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه واقعيت درماني گروهي بر كاهش اهمال كاري تحصيلي دانش آموزان در سطح (01 /0 P ) موثر بوده است و همچنين واقعيت درماني گروهي بر افزايش خودكار آمدي تحصيلي دانش آموزان در سطح (01/ 0 P ) موثر بوده است. نتايج اين پژوهش نشان مي دهد واقعيت درماني گروهي مي تواند در كاهش اهمال كاري وارتقاي خودكارآمدي دانش آموزان مؤثر باشد.