نگاه آسيب شناسانه به فعاليتهاي مديران امور فرهنگي در سازمانهاي متولي

فرهنگ به عنوان پديده اي پويا ،از اساسي ترين جنبه هاي زندگي اجتماعي هرجامعه به شمارمي آيد .امروزجامعه شناسان يكي ازجنبه هاي ماندگار زندگي انسان رافرهنگ تلقي مي كنند واعتقاد دارند كه فرهنگ،سرنوشت، شخصيت وهويت جامعه رامشخص مي كند .پيچيدگي جوامع جديد وفرايند رو به گسترش جهاني شدن، توجه به مديريت درتمام عرصه‌ها منجمله فعاليتهاي فرهنگي-ديني را ضروري كرده است. بديهي است كه چنانچه ساختارهاي فرهنگي يك جامعه تحت هدايت وكنترل مديران فرهنگي قرارنگيردجامعه دچارتضاد وآسيب خواهد شد .لذا بازنگري بنيادين برفعاليت‌هاي سازمان‌ها ونهادهاي فرهنگي ازضروريات هرجامعه‌اي است كه امروزه با گسترش ارتباطات وافزايش انتقال‌پذيري فرهنگي،حفظ استقلال و رشد فرهنگي ملت‌ها،نيازمندداشتن دانش مديريت درحوزه سازمان‌هاي فرهنگي است.با اين بيان،نوشتار فرارو به دنبال پاسخ به اين پرسش است كه آسيب‌هاي مترتب بر مديريت فعاليتهاي فرهنگي-ديني درسازمانهاي متولي چيست؟ درمواجهه با اين سوال مقاله حاضر با كاربست روش كتابخانه اي وبا تاكيد بر دوعنصرتوصيف وتحليل تلاش كرده است تاپاسخي درخور براي اين پرسش بيابد. در راستاي پاسخ به سوال مورد نظر وآسيب شناسي مديريت فعاليتهاي فرهنگي-ديني سازمان‌ها ونهادهاي فرهنگي كشور،اين پژوهش آسيب ها را درسه محور: آسيب هاي فردي،آسيب هاي فرهنگي اجتماعي وآسيب هاي مديريتي مورد بررسي قرار مي دهد و در رابطه با آسيب‌هاي مترتب برمديريت فعاليتهاي فرهنگي-ديني درسازمانها مي كوشد تا راهكارهايي درخور را ارائه دهد .