جريانشناسي گفتماني به مثابه رويكردي مطالعاتي در شناخت فكري فرهنگي جهان اسلام

روش و رويكرد روشي، نقش بسزايي در حصول نتايج مطلوب و اعتباردهي به يافتههاي تحقيق دارند. ماهيت روششناختي پژوهش، تابعي است از اهداف، پرسشها، و مهمتر از همه مسئلهاي كه ذهن پژوهشگر با آن رو به رو است. بيگمان تلاشهاي قابل توجهي در زمينه تعريف و ارايه روش در پرداختن به مسائل صورت گرفته است؛ چرا كه روشها، ابزارهايي جهت پرداختن به مسائل و دستيابي به واقعيتها هستند و رسيدن به يك روش كارآمدتر ميتواند به تحليل، درك و چيستي موضوع و پديده كمك بسزايي نمايد. نظر به ضعف و كاستي عمده روشهاي كميتگرا -از جمله نظرسنجي- به دليل خُردنگري حاكم برآنها، در تحليل واقعيات ميتوان از روش جريانشناسي گفتماني بعنوان يك رويكرد كلاننگر و كارآمد روشي جهت خوانش مسائل و شناخت فكري فرهنگي مسايل جهانِ پيرامون، از جمله جهاناسلام بهره گرفت اين رويكرد ميتواند به عنوان سرمشق و مدلي در فهم معنادارتر واقعيات جوامعاسلامي مفيد واقع شود. مسائل جهاناسلام همچون مسئله روشنفكري، زنان، پيشرفت، عدالت، آزادي، دموكراسي، هويت و هويت سياسي و... ميباشد كه پژوهش پيشرو در پي ارائه رويكردي روشي و به دست دادن روايي آن در مواجهه با ماهيت مسائل و شناخت آن در جهان اسلام خواهد بود.