توسعه يا استعلاي انسان

توسعه مفهومي است كه از لحاظ لغوي به معناي خروج از لفاف (لفاف همان جامعه سنتي، فرهنگ و ارزش­هاي مربوط به آن) و بازشدن مي‌باشد. تمام تلاش‌ها و فعاليت­هاي انسان و جامعه غرب براي دستيابي به اين مفهوم از توسعه است اما به نظر مي­رسد كه تفاوت‌ها و چالش‌هاي اساسي در فرهنگ ديني با اين مفهوم وجود دارد به همين دليل مي‌توان بيان نمود كه عنوان جايگزين و مناسب توسعه در فرهنگ ديني و اسلامي واژه استعلا و تعالي است. مفهومي كه علاوه بر در نظر داشتن بار معنايي مفهوم توسعه در خود، مفاهيمي ارزشي و اعتقادي بالاتر و والاتري دارد. مفاهيمي كه مي­تواند تأمين­كننده سعادت دنيوي و اخروي عاملان باشد در اين مفهوم است كه مي‌توان از استعلا، توسعه انسان­محور كه تأمين­كننده نيازهاي مادي و معنوي انسان بوده و با سرچشمه گرفتن از دستورات و احكام الهي، روح و جوهره اخلاق در آن متجلي بوده و مفهوم ابديت­گرايي انسان نيز تجلي يابد را انتظار داشت. اين مقاله به بررسي و بيان تمايزات اين دو مفهوم و همچنين بررسي ويژگي­هاي انسان متعالي مي‌پردازد.