آموزش مهارت‌هاي ارتباطي و تعاملات عاطفي در بستر ارزش‌هاي ديني و اثربخشي آن بر تعاملات احساسي زوجين در خانواده

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش مهارت هاي ارتباطي و تعاملات عاطفي با رويكرد آموزه هاي ديني بر بهبود تعاملات احساسي (صميميت) زوجين بود. طرح پژوهش حاضر از نوع شبه آزمايشي با پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش زوجيني بودند كه فرزندشان در مدرسه دخترانه نامدار باربد خراساني واقع در منطقه دو تهران، در سال تحصيلي 94-93 مشغول به تحصيل بودند. روش نمونه گيري به شيوه داوطلبانه بوده كه از بين آن ها 40 نفر به صورت تصادفي انتخاب شده و در دو گروه آزمايش و گواه به صورت تصادفي جايگزين شدند. مداخله ي آموزشي مهارت هاي ارتباطي و تعاملات عاطفي با رويكرد آموزه هاي ديني بر روي گروه آزمايش در طي 8 جلسه 5/1 ساعته هفته اي يك بار اجرا شد. جهت تجزيه و تحليل داده ها، از آزمون تحليل واريانس همراه با اندازه گيري مكرر استفاده شد. بررسي نتايج قبل و بعد از آموزش نشان داد كه تفاوت بين ميانگين نمرات پيش آزمون و پس آزمون گروه آزمايش، در نمره تعاملات احساسي معنادار بوده است (05/ 0 P)، اما تفاوت معناداري بين نمرات پيش آزمون و پس آزمون گروه كنترل وجود ندارد. همچنين، تأثير اين آموزش پس از گذشت 2 ماه نيز پايدار است. با توجه به نتايج اين پژوهش، آموزش مهارت هاي ارتباطي و تعاملات عاطفي با رويكرد آموزه هاي ديني جهت افزايش صميميت زوجين پيشنهاد مي شود. اين امر مي تواند در جهت تقويت نهاد خانواده و كاهش روند طلاق، مؤثر باشد.