روند بازدهي اقتصادي دامداري هاي سنتي و صنعتي با سطوح مختلف توليد شير استان اردبيل

هدف اصلاح نژاد دام توليد حيواناتي است كه در شرايط اقتصادي آينده، بازدهي بهتري داشته باشند. راندمان اقتصادي سيستم توليد محور اصلي برنامه¬هاي اصلاح نژاد دام است. راندمان اقتصادي را مي¬توان به صورت تابعي از درآمدها و هزينه¬ها به صورت تفاوت بين درآمد و هزينه، نسبت درآمد به هزينه و نسبت هزينه به درآمد تعريف نمود. روش پرورش بر اساس نوع مديريت به دو بخش سنتي و صنعتي تقسيم شدند. در اين تحقيق از نسبت درآمد به هزينه جهت بررسي روند بازدهي اقتصادي سيستم¬هاي سنتي و صنعتي (پر توليد، متوسط توليد، كم توليد) استان اردبيل براي يك دوره 5 ساله (1391 تا 1395) استفاده شد. در سيستم صنعتي، بازدهي اقتصادي كم توليدها روند افزايشي (12/1، 13/1، 05/1، 10/1 و 13/1)، پر توليدها تقريباً ثابت (72/1، 71/1، 77/1، 79/1 و 72/1) و متوسط توليدها روند كاهشي (43/1، 48/1، 51/1، 31/1 و 34/1) داشتند. بنابراين بايستي با ابزار مديريتي و فني نسبت به افزايش بازده اين واحدها اقدام شود. هم¬چنين روند بازدهي اقتصادي سيستم سنتي از 6 درصد در سال 91 به 12 درصد در سال 95 افزايش يافته است كه در صورت مديريت علمي و صحيح مي¬توان بازدهي اين بخش را هم مطلوب¬تر نمود.