جستار گفت و گو در انديشه سياسي اسلام

در علم منطق انسان حيوان ناطق تعريف شده و نطق وجه تمايز انسان با ساير حيوانات دانسته اشده است. نطق با هر تعريفي؛ بر محور زبان مستقر است . زبان ، همه تمكن آدمي است و حدود زبان، حدود عالم ماست. طريقه مواجهه « من » با «ديگري» از طريق زبان ممكن است. از طريق زبان فاصله ميان منطقه مكاني «خود» و «ديگري» درنورديده مي‌شود و « گفت و گو » اهميت پيدا ميكند. تحقيق حاضر با استفاده از مطالعات كتابخانه اي با نگرشي تطبيقي با تلفيقي از نشانه شناسي و هرمنوتيك در صدد مطالعه تطبيقي گفت و گو در انديشه اسلامي و غربي است .گفت و گوي مد نظر در انديشه غربي از نظرات يورگن هابرماس و ميخاءيل باختين با لحاظ انديشه هاي سوسور احصاء گرديده است . در كنار بحث «گفت و گو» در انديشه غربي به تطبيق و بررسي اين انديشه با مباني انديشهاي اسلام ، قرآن و سنت عقل و اجماع – پرداخته شده تا ضمن بدست آوردن مفهوم گفت وگو در غرب امكان يا عدم امكان «گفت و گو» در انديشه اسلامي را بدست آوريم . بزرگترين معجزه پيامبر اسلام (ص) قرآن ، برمبناي كلام بوده و نوع كلامش معجزه اي است كه قرن ها است ماهيت اعجاز گونه اش را حفظ كرده است .توجه به بيان به عنوان نعمت مهم الهي بعد از خلقت انسان و اصل دعوت و شناسايي ديگري ، اصالت علم و پذيرش اختلاف در خلقت و اختلافات قومي ، نژادي و سيلقهاي ،آزادي در بيان و عقيده و سعه صدر ؛ همگي ضمن دلالت بر وجود و امكان انجام گفت و گو در عرصه تفكر سياسي اسلام ؛ گفت و گو را ابه عنوان يكي از مهمترين ملزومات فكري مورد نيازانديشه سياسي اسلام معرفي مي نمايند .