تأثير تمرينات عملكردي برسرعت حركت مچ و خرده آزمون¬ هماهنگي چشم و دست آزمون برونينكز ازرتسكي در كودك هشت سال با سندرم داون

هدف پژوهش حاضر، تعيين تأثير تمرينات عملكردي بر سرعت حركت مچ در دسترسي به اشيا با اشكال متفاوت و خرده آزمون¬هاي هماهنگي چشم- دست آزمون برونينكز ازرتسكي در كودك با سندرم¬داون هشت سال بود. اين پژوهش، آزمايشي با طرح تك‌آزمودني بود و جهت انجام آن، يك شركت‌كنندۀ با سندرم داون كه اختلال جسماني و حركتي شديدي نداشت از كانون سندرم داون معرفي گرديد (مذكر و هشت سال). پيش‌آزمون و پس‌آزمون دسترسي به شي با اشكال متفاوت با استفاده از دستگاه تحليل حركتي و خرده آزمونهاي هماهنگي چشم دست آزمون برونينكز ازرتسكي گرفته شد. شركت¬كننده به‌مدت 24 جلسۀ 60 دقيقه¬اي (پنج جلسه در هفته)، در تمرينات عملكردي شركت كرد.. هر جلسه تمرين سه بخش 15 دقيقه‌اي و بين آن‌ ها پنج دقيقه استراحت بود. يافته‌ها نشان داد ميانگين سرعت حركت مچ در دسترسي به شي استوانه بيشتر (00/1161=V) و اندازه اثر بيشتر از اشكال ديگر بود (91/0E=). ميانگين سرعت دسترسي به اشيا با اشكال ديگر در پس آزمون نشان داد كه فرد اجراي بهتري نسبت به پيش آزمون داشت. همچنين تعداد، زمان و سرعت اجراي نه خرده آزمون هماهنگي چشم- دست برونينكز ازرتسكي در پس آزمون نسبت به پيش¬آزمون افزايش داشت. يافته ها ‌بيانگر آن است كه 24 جلسه تمرينات عملكردي باعث افزايش سرعت حركت مچ و بهبود در تعداد، زمان و سرعت خرده آزمون¬ها شد. پژوهش حاضر از يافته¬هاي گذشته كه مبتني بر تمرينات تكليف‌‌محور با رعايت اصل اختصاصي‌بودن تمرين بوده‌اند، حمايت مي¬كند. كودك با سندرم داون هشت سال با انجام تمرينات هماهنگي چشم- دست، مي¬تواند نسبت به قبل براي اجراي تكاليف مدرسه آماده گردد.