جذب ارتعاشات خودتحريك فرايند تراش‌كاري به كمك جاذب ارتعاشي بهينه و بهبود منحني حلقه هاي پايداري

يكي از عوامل مؤثّر در كيفيت سطوح قطعه كار در ماشين كاري، ارتعاشات ماشين ابزار مي باشد. اين ارتعاشات به سه نوع آزاد، اجباري، و خود تحريك تقسيم مي شوند كه مورد سوم مهم ترين نوع ارتعاشات در ماشين كاري است. كاهش اين ارتعاشات منجر به افزايش نرخ براده برداري و عمر ابزار شده و كيفيت سطوح را بهبود مي دهد. در اين پژوهش به طرّاحي جاذب ارتعاشي بهينه به عنوان يك روش كنترلي غيرفعّال جهت جذب ارتعاشات خود-تحريك در فرايند ماشين كاري پرداخته مي شود. ابتدا از مدل يك درجه آزادي تراش كاري متعامد براي به دست آوردن معادله ديفرانسيل حركت كه از نوع غير خطي و داراي تأخير است، استفاده مي گردد. سپس معادله شبيه سازي شده و منحني حلقه هاي پايداري براي سيستم با ابزار تيز و يا ساييده شده، بدون جاذب و همراه با جاذب به دست مي آيند كه بهبود نمودارهاي پايداري، بيانگر تأثير روش كنترلي غير فعال است.