بررسي اختلالات معنايي ناشي از آسيب مغزي از ديدگاه شناختي و در چهارچوب معناشناسي واژگاني

دانش زباني مستقل از انديشيدن و شناخت نيست؛ لذا معني شناسان شناختي رفتار زباني را بخشي از استعدادهاي شناختي انسان مي‌دانند. استعدادهايي كه به آدمي امكان يادگيري استدلال و تحليل مي دهند.در بررسي‌هاي عصب شناختي زبان يكي از شيوه‌هاي عمده براي مطالعه‌ي رابطه زبان ومغز بررسي اختلالات زباني پس از ضايعات مغزي است. از اين‌رو مقاله‌ي حاضر پژوهشي است در مورد اختلالات معنايي ناشي از آسيب مغزي كه درچهارچوب معناشناسي واژگانيانجام گرفته است.در اين مقاله ابتدا نظريه‌هاي مطرح در مورد پردازش معناي واژگاني در افراد عادي بررسي مي‌شوند. آنگاه با توسل به اين نظريه‌ها به چگونگي شكل‌گيري و پردازش معنا در افراد زبان پريش پرداخته مي‌شود. سپس با توجه به داده‌هايي از زبان فارسي چنين نتيجه‌گيري مي‌شودكه شبه واژه‌هاي معنايي ارائه شده توسط بيماران در قالب نظريه‌ي شبكه روابط معنايي قابل توجيه هستند. بدين معنا كه حوزه‌ي جذب معناي واژه‌هايي كه مشابه هستند و يا رخ داد همزمان دارند به هم نزديك است و بيمار نمي‌تواند به خوبي اين حوزه‌ها را از هم تفكيك نمايد و لذا دچار اشتباه مي‌شود.البته در توجيه اين داده ها نظريات نمونه اعلي و مشخصه‌هاي تمايز دهنده نيز بي‌تأثير نيستند.