بررسي اثر جاسمونيك اسيد بر روي ميزان رشد ريشه‌هاي تراريخت در سه گونه مختلف گياه سنبل الطيف

امروزه گياهان دارويي از گياهان مهم اقتصادي هستند كه به صورت خام يا فرآوري شده، در طب سنتي و مدرن مورد استفاده و بهره وري قرار مي¬گيرند. سنبل الطيف با توجه به داشتن آلكالوئيدها، استراسيدهاي آلي، اسيد والريك و ايزووالريك¬ها همواره در جهت كاهش فشارهاي عصبي، درمان افسردگي و بي¬خوابي مزمن مورد استفاده قرار گرفته است. عوامل محرك شامل محرك‌هاي غير¬زنده (عوامل فيزيكي،معدني وشيميايي) و محرك‌هاي زنده (فاكتورهاي گياهي يا منابع پاتوژني) مي¬باشد. السيتور¬ها در كشت-هاي درون شيشه¬اي جهت تجمع متابوليت¬هاي ثانويه استفاده مي¬شوند. جمعيت‌هايي از سه گونه سنبل الطيف T. polium، T. melissoides و T. oliverianum به روش غوطه وري در محلول باكتري Agrobacterium rhizogenez تراريخت گرديدند. پس از تائيد تراريختي با آزمون PCR اين ريشه ها تحت چهار تيمار جاسمونيك اسيد (0، 50، 100 و 150 ميكرومولار) به صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي با سه تكرار قرار گرفتند. نتايج نشان داد اثر جاسمونيك اسيد بر گونه‌هاي مختلف متفاوت است. همچنين سطوح مختلف جاسمونيك اسيد سبب كاهش رشد ريشه مويين نسبت به تيمار شاهد گرديدند. بيشترين ميزان رشد زيست توده (12/8 گرم) مربوط به تيمار بدون جاسمونيك اسيد در همه ارقام بود. كمترين ميزان زيست توده ريشه در تيمار 150 ميكرومولار در رقم T. polium مشاهده گرديد.