خودفراموشي (ازخودبيگانگي) از منظر انديشمندان اسلامي

هدف اين تحقيق بررسي دلايل ازخودبيگانگي (خودفراموشي) از منظر انديشمندان اسلامي است. روش تحقيق توصيفي- تحليلي و از لحاظ هدف كاربردي است. در پاسخ به سؤالات پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه عمده‌ترين دلايل خودفراموشي، از ياد بردن خداوند و عدم توجه به خالق خود، فراموش كردن عبادت و دعا، وابستگي به ماديات و عدم خودشناسي صحيح است. در واقع مي توان گفت كساني كه از ياد خدا غافل مي‌شوند و وابسته به تعلقات دنيوي مي‌شوند دچار خودفراموشي و ازخودبيگانگي مي‌شوند در نتيجه، اولين و بهترين گام براي جلوگيري از غلتيدن در ورطه ازخودبيگانگي فردي و اجتماعي و نجات از آن، خودشناسي است. دومين گام، بازنگري اعمال گذشته است. در واقع بازنگري نوعي آسيب‌شناسي فردي و اجتماعي است. سومين كار، شناخت و بازيافتن علت و خالق خود است. چهارمين گام، عبادت است به همان اندازه كه وابستگي به ماديات انسان را از خدا جدا مي‌كند، عبادت انسان را به خويشتن بازمي‌گرداند. بنابراين، راه نجات انسان از معضل ازخودبيگانگي اين است كه بايد گذشته خويش را بازنگري كند و پس از بازنگري اصلاح و بازسازي نمايد.