مروري انتقادي بر سياست هاي فرهنگي در اسناد بالادستي آموزش و پرورش

برنامه درسي و فرهنگ رابطه اي دوسويه با يكديگر دارند. برنامه درسي به همان ميزان كه زاييده ي فرهنگ است، مي تواند فرهنگ ساز هم باشد. از آن جايي كه نظام آموزشي ما متمركز است و اسناد بالادستي در برنامه-هاي درسي و فعاليت هاي جاري مدارس تعيين كنندگي تام و تمام دارند، تمام امور مربوط به فرهنگ در مدارس، ريشه در اسناد دارند. در مقاله ي حاضر، با استفاده از روش تحليل محتوا شيوه ي مواجهه با مقوله ي فرهنگ را از طريق مراجعه مستقيم به اسناد بالادستي آموزش و پرورش(سند تحول بنيادين آموزش و پرورش، برنامه درسي ملي) بررسي كرده و سپس با نگاهي انتقادي به نتايج به دست آمده، سعي در تحليل سياست هاي فرهنگي مطرح در اين اسناد داشته است. پژوهش حاضر از نوع توصيفي و شيوه گردآوري داده ها، تحليل محتوا بوده است. نتايج حاكي از آن است كه شيوه ي برخورد اين دو سند با مقوله ي فرهنگ جدي و اثربخش نبوده-است و چنين تبيين هاي كلي و ناكافي نمي تواند دستاوردهاي فرهنگي چشم گيري در حوزه ي آموزش و پرورش درپي داشته باشد، چرا كه نقشه ي راه را به شكل هموار تبيين نكرده است. به نظر مي رسد باتوجه به نقش پررنگ آموزش و پرورش در بهسازي جامعه، اين اسناد براي اثرگذاري بيشتر، به بازنگري نياز دارند.