بررسي مقايسه اي تأثير مشاركت در فعاليت هاي ورزشي بر عزت نفس و خودكارآمدي معلمان مرد و زن آموزش و پرورش ناحيه دو شهركرد

مشاركت مردم در فرآيند توسعه از مرحله تصميم گيري تا اجرا؛ يكي از موثرترين راه هاي رسيدن به توسعه پايدار است. رفتار و كنش ورزشي بيانگر الگوي خاصي از رفتار اجتماعي است كه مبتني بر مجموعه نگرش ها، ارزش ها، ايستارها، هنجارها، فرهنگ، آداب و رسوم، نظام ارزشي و در نهايت سبك زندگي يك جامعه پويا است. مشاركت نيز نوعي كنش هدفمند در فرآيند تعاملي بين كنش گر و محيط اجتماعي او در جهت نيل به اهداف معين و به گونه اي آگاهانه و جمعي با در نظرداشتن اهداف مشخص كه منجر به سهيم شدن در منابع و منافع اجتماعي مي شود به شمار مي رود. همچنين از شاخص هاي توسعه فرهنگي ، توسعه سياسي و توسعه اجتماعي در كشورها تلقي مي شود (صيفي و همكاران، 1393؛ 36). عزت نفس نيز يكي از اين ويژگي هاي بسيار مهم انسان است كه از تعامل اجتماعي و فعاليت بدني متأثر مي گردد. عزت نفس احساس ارزش، درجه تأييد، تاكيد، پذيرش و ارزشمندي است كه شخص نسبت به خود دارد . اين ويژگي شخصيتي نتيجه زندگي اجتماعي و ارزش هاي آن است و يكي از مهم ترين جنبه هاي شخصيت و تعيين كننده ويژگي هاي رفتاري انسان است. عزت نفس متأثر از عوامل دروني و بيروني است. منظور از عوامل دروني، عواملي است كه خود شخص آن را ايجاد مي كند مانند نظرات، باورها و اعمال يا رفتار فرد، در حالي كه عوامل بيروني شامل كليه عوامل محيطي مي باشند . به طور كلي، فعاليت بدني و ورزش سبب ايجاد احساس كفايت و كارايي در فرد شده و منجر به افزايش عزت نفس مي شود. از ديگر ويژگي هاي شخصيتي مرتبط با رشد اجتماعي و عزت نفس، كه تحت تأثير فعاليت ورزشي قرار مي گيرد، خودكارآمدي است. خودكارآمدي با باورهاي شخص در مورد توانايي اش در انجام موثر امور ارتباط دارد و از منابع مختلفي از جمله پيروزي ها و شكست هاي فرد، مشاهده موفقيت يا شكست افرادي كه شبيه به او هستند و ترغيب كلامي تأثير مي پذيرد.