نقد هرمنوتيك با رويكرد تفسير و تأويل قرآن كريم

واژه هرمنوتيك از فعل يوناني هرمنواين به معناي «تفسير كردن» اشتقاق يافته است و برخي آن را به «تأويل» معني كرده اند.هرمنوتيك به عنوان يك روش مستقل، جايگاه ويژه‏اي در حوزۀ تفكر بشري پيدا كرده است. اين روش، به‌ويژه در قرن بيستم، توانسته است دستاوردهاي خود را به ديگر حوزه‏هاي دانش چون فلسفه، الهيات، علوم اجتماعي، فلسفۀ علم و... ارائه كند و بحث‌هاي جديدي را در آن عرصه‏ها پي افكند. هرمنوتيك به دو بخش هرمنوتيك فلسفي و هرمنوتيك روشي تقسيم شده است كه عمدتاً اولي با گرايش مفسرمحور و دومي با گرايش مؤلف‌‌محور شناسايي مي‌شود. مقاله حاضر درصدد است ضمن بيان امكان رابطه قرآن و هرمنوتيك ، درست ترين شيوه هرمنوتيكي را در رابطه با تفسير و تأويل قرآني در يابد. واضح است كه به كارگيري هرمنوتيك فلسفي چون منجر به ديدگاه قرائت هاي مختلف و اعتقاد به تأثير پيش فرضها به نحو افراطي مي¬شود، در تفسير قرآن جايز نيست؛ اما هرمنوتيك روشي و شيوه مولف محوري و متن محوري درست ترين راه در تفسير قرآن است. البته اين امر در صورتي محقق مي گردد كه خود را به يك سري قواعد تفسيري و تأويلي ملزم بدانيم.