مرتعداري پايدار در كوهستان زاگرس مركزي

از بين رفتن تدريجي گونه هاي گياهي و جانوري محصول بهره برداري ناپايدار از منابع طبيعي در كوهستان زاگرس مركزي است. عدم تعادل جمعيت انساني وابسته به مرتع با توان و ظرفيت مراتع يكي ازمهمترين چالش هاي پيش روي مرتعداري است. شرط اساسي جهت امكان اعمال هرگونه برنامه هاي مديريتي و اجرايي موفق در مرتع منوط به ايجاد رابطه منطقي بين توان و ظرفيت مراتع با جمعيت انساني و دامي متكي به آن مي باشد كه تنها در صورت فراهم شدن آن مي توان اصول و مباني مديريت اكولوژي را براي مرتع تعريف و اجرا نمود و شاهد بهبود شاخص هاي اساسي مديريت پايدار مراتع و تنوع زيستي بود. مهمترين اهداف براي دستيابي به مرتعداري پايدار، به نحوي كه ارزش هاي تنوع زيستي تامين شود، تدوين برنامه ي ساماندهي جمعيت بهره بردار وابسته به مرتع و كاهش جمعيت دامي مازاد به مراتع تا رسيدن به نقطه تعادل و ايجاد واحدهاي مطلوب بهره برداري در مراتع با استفاده از تمامي كاركردهاي و پتانسيل ها خواهد بود. اجراي موفق اين برنامه ها در گرو ايجاد شرايط مناسب از طريق كنترل و كاهش عوامل تهديد در مراتع با حضور مستقيم بهره برداران، ذينفعان و ذيربطان عرصه هاي طبيعي با هدف توانمندسازي جوامع محلي براي مديريت يكپارچه حفاظتي با تضمين برخورد با تهديدات زيست محيطي و رعايت منافع اجتماعي است.