تجارب ايران درمداخله دربافت هاي فرسوده تاريخي

بافتهاي تاريخي نمايانگر هويت فرهنگ ارزشها و نظام اجتماعي اقتصادي و سياسي هركشور بوده دربسياري ازشهرها همچنان محل سكونت و معيشت عده زيادي از شهروندان ميباشد از سوي ديگر باوجود فرسودگي و سيستمهاي قديمي ساخت دربرابر سوانح و بلاياي طبيعي بسيار اسيب پذير بوده به دليل كمبود و يا فقدان خدمات و زيرساختهاي شهري مناسب پاسخگوي نيازهاي ساكنان آن نيستند و ساكنان قديمي آن به بافتهاي تازه ساز مناطق ديگر شهر نقل مكان كرده و مهاجران روستايي كه احساس تعلقي به محله ندارند جايگزين آنها ميشوند كه اين امر دركنار ناهنجاريهاي اجتماعي و فقدان مشاركت ساكنان روند فرسودگي را تشديد مي كند دو تفكر متضاد حفاظت مطلق بناها و بافتهايتاريخي و جلوگيري ازهرگونه دخل و تصرف درآن از يك سو و بيتوجهي به ارزشهاي نهفته دركالبد و روح آثار تاريخي و فرسودگي ناگزير آنها درثر گذشت زمان بدون تدبير تمهيداتي درجهت بازگردان حيات و سرزندگي همگام با شرايط روزجامعه و تخريب و احداث بناها و بافتهاي جديد دراين محلات از سوي ديگر بافتهاي تاريخي را نابود خواهد كرد آنچه دربخش نخست ازمقاله آمدها ست شامل تعاريف عناوين و ايت مهاي مربوط به بافتهاي فرسوده و نيز مداخله درآن و نيز اهداف و راهبردهاي مداخله دربافت تاريخي مي باشددربخش دوم به بررسي تجارب ايران درمداخله دربافت هاي تاريخي و اهداف مداخله دربافت هاي فرسوده تاريخي مي پردازيم