بررسي كاربري ميدان درسيما و منظرشهري درشهرهاي استان مركزي ايران

پژوهش حاضر بررسي كاربري ميدان درفضاهاي شهري استانهاي مركزي ايران بوده است و برآن است تا به برخي موضوعاتمرتبط با ميادين واقع دراستانهاي مركزي ايران و نقش آنها درهويت بخشي به معماري و شهرسازي ايراني بپردازد اين پژوهش با روش تحقيق تاريخي و با استفاده از منابع كتابخانه اي و اينترنتي انجام گرفته است يافته ها حاصل از مشاهده و مقايسه تصاوير نشان داد كه درمطالعه شهر از دوران كهن به خصوص شهرهاي ايران بعدازاسلامي تا زماني كه شهرسازي ازلحاظ ورود مفاهيم تازه غريبه و گسستن از ارزشهاي گذشته خود قرار نگرفته است همواره ميدان نظير ديگر اندامهاي كاركردي و موثر درحيات جاري شهر حضوري موثر داشته به طوريكه ميدان از دوره سلجوقيان به بعد شروع به تثبيت خود كرد و دردوره صفويه به مفاهيم عميق و كارآمدي درمعماري و شهرسازي رسيده و دردوران قاجار به نهايت نقش خود دست يافته است اما رفته رفته نقش م يبازد تا جايي كه از سالهاي مياني دوره پهلوي هويت خود را از دست داده و دردو دهه اخير نيز دربلاتكليفي مطلق به سر مي برد.