تحولات شيوه زندگي و تغيير الگوي مسكن ايراني

نبار به سرپناه مصنوع اززمان ترك غارنمود پيدا كرد و براساس اين نيازطبيعي قديمي ترين معماري ساخت خانه مي باشد خانهواژه درداجتماع است جايي كه آسايش ارامش زيستن و بودن درآن حاصل مي آيد و تااين فضا را دراختيارنداشته باشد ديگر امكانات براي گوارا نخواهد بو مسكن ايراني كه برگرفته شده ازمعماري كهن ايران و اوج تبلور آن دردهه هاي گذشته شاخصه فرهنگ ماست امروزه گسسته است مسكن مقوله حضور زيستن درفضاست و حلقه هاي گمشده آن از تاريخ تا به امروز نتوانسته است به هويت مكاني و انساني خود فائق آيد بي هويتي درمسكن تغيير اقليم نقص قوانين و هجوم فرهنگ ساخت و سازهاي بي ريشه همه و همه تهديدات جدي بخش مسكن هستند خانه هاي ايراني داراي نوعي كيفيت محوري درفضاهاي خود بوده اند برخلاف خانههاي سنتي معماري معاصر بيشتر به جنبه هاي صوري و عيني معماري خانه زيبايي بصري توجه دارد. دراين متن برانيم تاثير متقابل معماري مسكوني و شيوه زندگي درگذشته و حال وتحولات معماري مسكن ايراني را درگذرازسنت بهمدرن مورد بررسي قرارداده و آينده نسبتا مشخصي را به تصوير كشيم با تاملي برمفاهيم خانه و مسكن و همچنين با نگاهي به اثار مسكوني دوران معاصر الگوهاي طراحي مسكن اين دوران را طبقه بندي كرده و با توجه به رويكرهاي گوناگون معماري معاصرسعي دربررسي جريانهايفكري و الگوواره غالب برطراحي مسكن درمعماري معاصر ايران داشته ايم