رابطه اخلاق و هنر از منظر علامه محمد تقي جعفري

يكي از موضوعات مطرح شده در حوزه فلسفه هنر كه از ديرباز انديشمندان اين حوزه بدان توجه خاصي داشته اند مساله رابطه هنر با اخلاق است. به طور خاص اين مساله كه آيا هنرمند در اثر هنري خود مي تواند از همه مضامين موجود استفاده كند موضوعي است كه مباحث فراواني را در حوزه زيبايي شناسي پديد آورده است. اين مساله كه آيا هنرمند مي تواند در آفرينش اثر هنري به بازنمايي يا ترسيم صور غير اخلاقي بپردازد سوال مهمي است كه در اين حوزه بدان توجه ويژه اي شده است. انديشمندان بزرگي چون افلاطون، ارسطو، هيوم و ساويل در آثار خود صريحاً بر لزوم رعايت حدود اخلاقي در هنر تاكيد كرده اند. علامه محمد تقي جعفري نيز به اين مساله توجه خاصي دارد و در آثار خود حدود ارتباط اخلاق و هنر را با عنايت به جهان بيني اسلامي ترسيم مي كند. در اين مقاله تلاش خواهد شد تا به پاسخ ايشان در مورد چگونگي اين رابطه اشاره شود. به نظر مي رسد كه علامه با قائل به اصالت حيات معقول در انديشه اسلامي و با توجه به نوعي سود انگاري اسلامي در صدد محدود نمودن مضموني آثار هنري است.