پداگوژي و سازاگرايي : بررسي تاثير پياژه و ويگوتسكي بر علم و هنر ياددهي - يادگيري

حوزه تدريس و فرآيند هاي ياددهي و يادگيري بطور مداوم و مستمر در حال تغيير ، تحول و توسعه هستند. اين تحولات متأثر از پژوهش هاي متخصصان برجسته در حوزه هاي مختلف از جمله روان شناسي و جامعه شناسي بوده و الگوهاي اثربخشي براي سازماندهي فعاليت هاي يادگيري ارائه ميدهند. مقاله پيش رو با مرور ديدگاه هاي سازاگرايي روانشناسي پياژه و سازاگرايي اجتماعي ويگوتسكي به بررسي ارتباط اين ديدگاه ها با علم و هنر يادگيري و ياددهي (پداگوژي ) پرداخته و روش تدريس سازاگرايي را به دقت مورد ارزيابي قرار ميدهد. پژوهش در تكنولوژي آموزشي و روش‌هاي تدريس، گام را از برنامه‌ريزي آموزشي علمي فراتر نهاده و با تلفيق تجربه‌گرايي و هنر خلاقيت مبتني بر علم، بستر لازم براي توسعه و ارتقا كيفيت حرفه‌اي مهارت‌هاي تدريس با استفاده از پداگوژي (علم و هنر ياددهي- يادگيري) و توجه به تكامل و تحول سيستم‌هاي آموزشي را فراهم آورده است. پياژه و ويگوتسكي پايه گذاران سازاگرايي و سازاگرايي اجتماعي نقش تعين كننده اي در پژوهش هاي آموزشي ايفا كرده اند. اين تاثير گذاري در تدوين برنامه هاي درسي پيرو ديدگاه سازاگرايي اجتماعي در يادگيري مشهود است.