ساختار مديريت فكر در روند توسعۀ نظام علم پزشكي كشور با رويكرد به طب‌هاي مكمل

پزشكي به عنوان علم مرتبط با سلامت همواره نقشي تاثيرگذار در توسعۀ ساختارهاي بشري داشته است. پزشكي مانند بسياري از علوم تجربي از ميان روش‌هاي دستيابي به علم، به‌صورت وحياني كه مورد ادعاي طب اسلامي است، استدلالي كه مورد ادعاي پزشكيِ مبتني بر پاتوفيزيولوژي و طب سنتي است و استقرائي كه پزشكي مبتني بر شواهد بر آن تاكيد دارد، عمدتا تابع روش استقرائي است و براي تبديل شدن يك گزاره به گزارۀ قابل استناد نياز به وجود شواهد تجربي فراوان دارد. در اين مطالعه پس از تحليل اين سه روش منطقي و تطبيق آن‌ها بر حوزه‌هاي پزشكي، انواع طب‌هاي رايج و مكمل از منظر توسعۀ نظام علمي بررسي و نقد شده‌اند و در نهايت پس از نقد ساختاري طب‌هاي رايج و طب‌هاي مكمل يك ساختار ضابطه‌مند پيشنهادي براي انضباط روند توسعۀ علمي در طب‌هاي مكمل ارائه گرديده است و نكاتي كلي در رابطه با آن ارائه شده است.