سنجش از نزديك خاك: يك رويكرد مؤثر در اندازه‎گيري مكاني و زماني خاك

شناخت و بررسي خاك شامل آزمون سيستماتيك، تفسير، طبقه‌بندي و نقشه‌برداري خاك است. روش‎هاي استاندارد و معمول براي بررسي و تهيه نقشه ويژگي‌هاي خاك، براساس مشاهدات و آناليز نقطه‎اي خاك هستند. نقشه‌برداري خاك يك فرآيند وقت‌گير و پرهزينه است. مشاهدات عموماً پراكنده هستند و بخش بسيار بزرگ از پيوستگي خاك در زير سطح مشاهده نمي‌شود. به دليل اين محدوديت‎ها، روش‌هاي جايگزين براي تكميل تكنيك‌هاي سنتي نقشه‌برداري خاك در حال بررسي هستند، كه پوشش جامع‌تر و بهبود ارزيابي ويژگي‌هاي خاك را فراهم مي‌كنند. با توجه به اين محدوديت‎ها، اين روش‌ها، بايد نسبتاً سريع، دقيق و ارزان باشند. روش‏هاي سنجش از نزديك به مجموعه تكنيك‏هايي اطلاق مي‎شود كه با بهره‌گيري از حسگرهاي نزديك و يا تماسي با خاك، به بررسي مستقيم و غيرمستقيم ويژگي‎هاي خاك مي‌پردازند. از مزايا عمده سنجش از نزديك خاك، جمع‌آوري سريع و ارزان داده‎هاي كمّي دقيق و با وضوح بالا كه مي‎توانند براي درك بهتر تغييرات مكاني و زماني خاك استفاده شوند. همچنين سنجش از نزديك خاك مي‌تواند در راه‌حل‌هاي پايدار براي مسائل جهاني كه ما با آن مواجه هستيم از جمله: غذا، آب، امنيت انرژي و تغييرات اقليمي كمك كند.