اثربخشي آموزش گروهي معنادهي به رنج بر بهزيستي روان‌شناختي و خودكارآمدي دانشجويان

ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﻫﺪف ﺑﺮرﺳﯽ و ﺗﻌﯿﯿﻦ اﺛﺮﺑﺨﺸﯽ آﻣﻮزش ﮔﺮوﻫﯽ ﻣﻌﻨﺎدﻫﯽ ﺑﻪ رﻧﺞ ﺑﺮ ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ روانﺷﻨﺎﺧﺘﯽ و ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ ﯾﺰد اﻧﺠﺎم ﺷﺪ. اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ از ﻧﻮع ﻧﯿﻤﻪ ﺗﺠﺮﺑﯽ (ﻃﺮح ﭘﯿﺶآزﻣﻮن و ﭘﺲآزﻣﻮن ﺑﺎ ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل) اﺳﺖ. ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎري اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻣﯽ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن ﭘﺴﺮ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﯽ داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ واﺣﺪ ﯾﺰد (ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ 93-94) ﺑﻮد. 30 ﻧﻔﺮ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﻧﻤﻮﻧﻪﮔﯿﺮي در دﺳﺘﺮس و از ﻣﯿﺎن داﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﻧﻤﺮات را در ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪﻫﺎي ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ روانﺷﻨﺎﺧﺘﯽ و ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي ﮐﺴﺐ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﻪﺻﻮرت ﺗﺼﺎدﻓﯽ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪﻧﺪ و در دو ﮔﺮوه 15 ﻧﻔﺮي (آزمايش و كنترل)معﻨﺎدﻫﯽ ﺑﻪ رﻧﺞ« اﺟﺮا ﺷﺪ. در ﭘﺎﯾﺎن ﺟﻠﺴﻪ ﯾﮏﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﺮ دو ﮔﺮوه، ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪﻫﺎي ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ روانﺷﻨﺎﺧﺘﯽ و ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي را ﺗﮑﻤﯿﻞ ﻧﻤﻮدﻧﺪ. ﺟﻬﺖ ﺗﺠﺰﯾﻪوﺗﺤﻠﯿﻞ دادهﻫﺎ از ﻧﺮماﻓﺰار 19 SPSS و از روشﻫﺎي آﻣﺎري ﺗﺤﻠﯿﻞ ﮐﻮوارﯾﺎﻧﺲ اﺳﺘﻔﺎده ﮔﺮدﯾﺪ. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎ ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ ﮐﻪ آﻣﻮزش ﮔﺮوﻫﯽ ﻣﻌﻨﺎدﻫﯽ ﺑﻪ رﻧﺞ ﺑﺮ ﺑﻬﺒﻮد ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ روانﺷﻨﺎﺧﺘﯽ و ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن ﻣﺆﺛﺮ ﻧﺒﻮده اﺳﺖ (05.P˃0)؛ اﻣﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺑﻬﺒﻮد ﺑﺮﺧﯽ از اﺑﻌﺎد ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ روانﺷﻨﺎﺧﺘﯽ )ﺧﻮشﺑﯿﻨﯽ، ﺗﺴﻠﻂ ﻣﺤﯿﻄﯽ و ﺧﻮدﻣﺨﺘﺎري ﺷﺪه اﺳﺖ (05.P˂0). ﻟﺬا ﻣﯽﺗﻮان ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ آﻣﻮزش ﮔﺮوﻫﯽ ﻣﻌﻨﺎدﻫﯽ ﺑﻪ رﻧﺞ ازﻟﺤﺎظ ﻣﻌﻨﺎداري آﻣﺎري ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺑﻬﺒﻮد ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي و ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ روانﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ.