تكنولوژي معماري

پيدايش هر اثر معماري بر اركاني استوار است؛ فرم، عملكرد، تكنولوژي و محتوا را مي توان از اركان معماري محسوب نمود كه هر يك در پيدايش اثر نقشي را ايفا مي نمايد؛ فرم را به شكل و هندسه بنا و زيبايي، عملكرد را به بهره گيري از فضا و كارايي، محتوا را به هويت و مباني نظري اثر اطلاق مي نمايند و تكنولوژي را بطور معمول شامل ابزارها، ماشين آلات و تكنيكهاي ساختماني مي دانند. با تعمق در متون علمي و فلسفي پيرامون تكنولوژي مشخص مي گردد كه تكنولوژي دامنه وسيع تري را در بر مي گيرد، از جمله شامل شيوه تفكر و نگرش به موضوع؛ فرآيند، شيوه و روش انجام امري؛ و نتيجه و اثر نهايي مي باشد لذا هم شامل عناصر مادي مي گردد و هم فعاليت هاي انساني را در بر مي گيرد. همانگونه كه در علوم رفتاري و روانشناسي محيط به اثبات رسيده است محيط و عناصر و اجزاء آن بر رفتارها، كنش ها و واكنشهاي آدمي تأثير گذارده و بخشي از هويت آدمي را شكل مي دهند، لذا تكنولوژي نيز بعنوان بخشي از محيط بر آدمي تأثير نهاده و در شكل گيري هويت او نقش ايفاء مي نمايد. در مقاله حاضر ابتدا ارتباط بين تكنولوژي و معماري و سپس تكنولوژي در معماري معاصر ايران شرح داده شده و در انتها تاثير تكنولوژي بر فرايند طراحي معماري بررسي مي گردد.