ارزيابي برنامه آمايش سرزمين در ايران

آﻣﺎﯾﺶ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﻠﻔﯿﻘﯽ از ﺳﻪ ﻋﻠﻢ اﻗﺘﺼﺎد،ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎ و ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﯽ اﺳﺖ ،ﮐﻪ ﺗﻠﻔﯿﻖ ﻧﻈﺎم اﺳﮑﺎن ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺑﺎ ﺳﺎﺧﺘﺎر ﻀﺎﯾﯽ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻫﺎي اﻗﺘﺼﺎدي –اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﺎ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻼﺣﻈﺎت و ﻣﻌﯿﺎرﻫﺎي اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺑﺮاﺳﺎس ﻧﻈﺮﯾﻪ ﭘﺎﯾﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻠﯽ اﺳﺖ ،ﺷﺎﻣﻞ اﻗﺪاﻣﺎت ﺳﺎﻣﺎﻧﺪﻫﯽ و ﻧﻈﺎم ﺑﺨﺸﯽ ﺑﻪ ﻓﻀﺎي ﻃﺒﯿﻌﯽ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ اﻗﺘﺼﺎدي ﻣﻠﯽ ﯾﺎ ﻣﺤﻠﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ اﺳﺎس ﺗﺪوﯾﻦ اﺻﻠﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﻠﻨﺪﻣﺪت ﮐﺸﻮر در ﯾﮏ ﻧﮕﺎه از ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻠﯽ و ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺑﺎزﺗﺎب ﻫﺎ،اﻣﮑﺎﻧﺎت و ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ ﻫﺎ و ﻣﻮاﻧﻊ و ﺗﻨﮕﻨﺎﻫﺎ و ﺗﻠﻔﯿﻖ دو ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﻓﻮق در ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﺑﺨﺶ ﻫﺎي اﻗﺘﺼﺎدي و ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﺑﯿﻦ ﺑﺨﺸﯽ و ﻣﻨﻄﻘﻪ اي ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ.روﯾﮑﺮد آﻣﺎﯾﺶ ﺳﺮزﻣﯿﻦ در ﻫﻤﻪ اﺑﻌﺎد ﻣﮑﻤﻞ و ﺑﺮﻃﺮف ﮐﻨﻨﺪه ﻧﺎرﺳﺎﯾﯽ ﻫﺎﯾﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻗﺎﺑﻠﯿﺖ اﯾﺠﺎد زﻣﯿﻨﻪ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻣﯿﺎن ﺳﻪ ﻋﻨﺼﺮ اﻧﺴﺎن، ﻓﻀﺎ ،ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ و اراﺋﻪ ﭼﯿﺪﻣﺎن ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻫﺎ در ﻋﺮﺻﻪ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ در ﻣﺮاﺣﻞ ﺗﺪوﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎي ﺗﻮﺳﻌﻪ و اﺟﺮاي آن ﻫﺎ)ﺑﻠﻨﺪﻣﺪت،ﻣﯿﺎن ﻣﺪت ،ﮐﻮﺗﺎه ﻣﺪت( ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﮕﺎه ﻏﺎﻟﺐ و ﺳﻨﺪ ﺑﺎﻻدﺳﺖ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﯾﺪ و آﻣﺎﯾﺶ ﺳﺮزﻣﯿﻦ در ﮐﻨﺎر ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰي اﻗﺘﺼﺎدي، ﺿﻤﻦ ﺗﮑﻤﯿﻞ و اﻋﺘﻼي ﻧﻈﺎم ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰي ﮐﺸﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮي ﺑﺴﯿﺎري از ﻣﺸﮑﻼت و ﮐﻤﺒﻮدﻫﺎي ﻣﻄﺮح ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ و درﻧﺘﯿﺠﻪ ﮐﺸﻮر ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﺎﯾﺪار دﺳﺖ ﯾﺎﺑﺪ. .ﻫﺪف اﺻﻠﯽ اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ، ﺑﺮرﺳﯽ آﻣﺎﯾﺶ ﺳﺮزﻣﯿﻦ در اﯾﺮان و اراﺋﻪ راﻫﮑﺎرﻫﺎﯾﯽ ﺟﻬﺖ ﺑﻬﺒﻮد وﺿﻌﯿﺖ آﻣﺎﯾﺶ ﺳﺮزﻣﯿﻦ و دﺳﺖ ﯾﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﺎﯾﺪار ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬا اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﮐﺎرﺑﺮدي ﺑﻮده و روش اﻧﺠﺎم ﺗﺤﻘﯿق ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ اي و ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ- ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻤﻊ آوري داده ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ اﺳﻨﺎدي ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ