مسكن ايراني در گذر زمان

خانه نخستين محيط مصنوعي است كه بشر ابتدايي در شكل سرپناه براي مرتفع كردن نيازهاي زيستي خود و ايجاد محيطي امن در برابر خطرها بنا نمود است. مسكن و محل سكونت آدمي كالبدي است كه نشاني از خود فردي و جمعي وي را منعكس مي سازد. اين امر در مورد همه جوامع، از جمله جامعه ايران، صادق است. انسان ها در خانه بخشي از وجود و هويت خويش را نشان مي دهند، آن را شكل مي دهند، با آن زندگي مي كنند و در فرايندي دايمي و هرلحظه، خودآگاهانه و ناخودآگاه، آنرا بارها و بارها بازسازي مي كنند از اين منظر، براي رسيدن به عناصر و عواملي كه به چنين فضايي شكل مي دهند و به تبع آن انسان ها به دنبال ساخت كالبدهايي هستند كه آدميان بر اساس نوع انتخاب ها و گزينش هاي خويش از ميان بسياري گزينه هاي ممكن برمي گزينند، نيازمند دانشي هستيم كه ما را از جامعه ايران، فرديت ايراني و سبك زندگي وي، و انتخاب ها، از جريان زندگي روزمره آگاه سازد. وقتي از نسبت ميان سبك زندگي ايراني و شكل مسكن سخن مي گوييم، بي ترديد عناصر و مولفه هاي گوناگوني را دخيل كرده ايم كه مطالعه و بررسي آنها نيازمند پژوهشي ميان رشته اي است. اين پژوهش به روش توصيفي – تحليلي انجام شده است.