ارزيابي اقليم و معماري پايدار مناطق سرد(نمونه موردي روستاي گرينه شهرستان نيشابور)

هنر و معماري در ايران از سابقه اي كهن برخوردار است بطوري كه اصول معماري ايراني ريشه معماري جهان شده است . هدف اين مقاله ارزيابي اقليم و معماري پايدار مناطق سرد در روستاي گرينه(شهرستان نيشابور) ميباشد كه ضمن حفظ هويت هاي فرهنگي در ساخت و ساز، كاهش مصرف منابع طبيعي، ارتقاء سطح زندگي همواره اصولي چون مردمواري،درونگرايي، استفاده از مصالح بومي و ... رعايت شده است . اين پژوهش با روش توصيفي تحليلي مبتني بر مطالعات كتابخانه اي و ميداني بررسي شده است . نتايج نشان ميدهدكاربرد مصالح بومي و استفاده بهينه از زمين و محيط در ساخت و ساز بناها در نهايت دقت از جنبه اقتصادي باصرفه ، در صورتي كه معماري مدرن اين روستا باعث غفلت از مصالح و معماري بومي شده، بدين سان به ارتباط معماري بومي و تاثير آن بر استفاده بهينه پتانسيل هاي محيطي مناطق سرد اشاره شده و به تبع آن به بررسي راهكارهاي طراحي كالبد بناها و معماري متناسب با اين اقليم پرداخته شده است .