اثربخشي درمان فراشناختي در فراباورها، فرانگراني ها و علائم و ملاك هاي باليني بيماران مبتلا به اختلال اضطراب منتشر(GAD)

سابقه و هدف: هدف از پژوهش حاضر ، ارزيابي اثربخشي درمان فراشناختي در باورهاي فراشناختي، فرانگراني ، علايم و نشانه هاي بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير GAD بود.مواد و روشها : كليه بيماران مبتلا به GAD مراجعه كننده به درمانگاه روانپزشكي بيمارستان ابن سينا مشهد در فاصله ي زماني 15 فروردين تا 15 تير 1395 انتخاب شده و در چهار گروه ( درمان فراشناختي ؛ درمان فراشناختي با دارو؛ درمان دارويي و گروه كنترل) قرار گرفتند. بيماران دريافت كننده درمان فراشناختي و بقيه بيماران به ترتيب 6 و 4 بار توسط پرسشنامه هاي فراشناخت ها ( MCQ-30 )، فرانگراني ( MWQ ) ، اضطراب بك BAI ، افسردگي بك DBI-II و مقياس درجه بندي اضطراب هميلتون HARS ارزيابي شدند. براي تجزيه و تحليل داده ها از شاخه هاي تغييرات روند ، شيب ، ميزان تغيير پذيري كوهن و تفسير فراز و فرود متغيرها در نمودارها و براي تعيين معنيداري باليني از درصد بهبودي و انداز ه اثر استفاده شد.نتايج: درمانهاي فراشناختي و تركيبي توانستند طي مراحل پس از درمان و پيگيري ( 45 روزه) اعتقاد بيماران به باورهاي فراشناختي و فرانگراني را بهطور معني داري كاهش داده و علايم و نشانه هاي اضطرابي و افسردگي آ ن ها را به خوبي كنترل كنند. درمان دارويي تنها در كنترل علايم و نشانه هاي اضطرابي و افسردگي و آن هم در مرحله ي پس از درمان موفق بود، ولي پس از قطع دارو بيماران اندكي دچار عود علايم و نشانه هاي شدند. گروه كنترل نيز در هيچي از متغيرها موفقي چنداني نداشت .نتيجه گيري: درمان فراشناختي (با يا بدون دارو) توانست در مدت زمان كم تر از نيمي از جلسات درما نهاي مرسومي مثل شناختي/ رفتاري اثربخشي بالايي برحسب كنترل مكانيسم هاي زيربنايي اضطراب آسيب شناختي داشته باشد.