حكمراني خوب در راستاي مديريت بهينه آب

no title, no abstract

ايران يكي از كشورهاي واقع در مناطق خشك جهاني است كه متأثر از كم آبي و خشكسالي هاي متعدد است. در نتيجه، در اين كشور آب اهميتي استراتژيك تر مي يابد، به طوري كه در برنامه هاي توسعه ايران، آب، به عنوان محور اصلي معرفي مي شود. نزديك به دو دهه است كه ايران به طور جدي با مسئله اي چندوجهي روبه رو است كه از يك طرف با ايده ها و كنش هاي جامعه دانش و جامعه سياسي و از طرف ديگر با واكنش هاي اجتماع و طبيعت گره خورده است، «بحران كميابي آب»؛ مسئله اي كه «همه» در ايجاد آن نقش دارند؛ اما «همه» در حل آن سهيم نيستند. كميابي آب بطور مداوم در حال وخيم تر شدن است و از اين رو است كه آب به عنوان يك مقوله جهاني نمود پيدا كرده است. مديريت مؤثر منابع آب براي توسعه پايدار امري حياتي است؛ به گونه اي كه تاكيد جهاني بر اين است كه تمام دولتها و ملل به مقوله مديريت آب توجه بيشتري كنند. دولتها در سراسر جهان منابع و تلاش زيادي را براي حركت به سمت اين هدف صرف كرده اند. لذا در اين مقاله با بهره گيري از ابزار تحليل محتوي مبتني بر بررسي منابع علمي معتبر به عنوان منابع اصلي، موضوع حكمراني، سطوح مختلف آن، حكمراني متمركز، خوب و مديريت مشاركتي مورد بررسي قرار گرفته است. در نهايت اين مقاله بيان مي كند كه حكمراني خوب يك جنبه ضروري از مديريت موثر منابع آب است كه اغلب كمتر به اين مهم توجه شده است.