نقش محيط زيست در توسعه پايدار

no title, no abstract

حيات منحصرا در محيط پايدار واقليم مناسب توسعه ورشد مي يابد. عوامل محيطي را انسان شناخته و بدون رابطه صحيح يا محيط زيست امكان تكامل كالبدي وكيفي نمي تواند وجود داشته باشد. زندگي انسان تنيده شده است به محيطي كه بر آورده كننده نيازهايش مي باشد. گويي اين معادله يك طرفه تا پايان جهان ادامه خواهد داشت. غافل از اين كه از انجام تامتوازن بودن اين دو كفه زندگي بشر را با دنيايي ويرانگر روبرو خواهد ساخت كه خود يا با دست خويش ساخته است. بقاي پايدار انسان ومحيط انساني وابسته به حفظ و تداوم تعادل جهان زيستي است و به تبع آن پذيرش نقش و مسئوليت اخلاقي سرپرستي انسان بر منابع بوم شناختي. كنشي آگاهانه و هوشمندانه را در تنظيم رابطه محيط پيراموني ومحيط طبيعي مي طلبد(1). يكي از آثار تجدد و توسعه در سده اخير فشار بيش از حدبر منابع طبيعي و تخريب محيط زيست بوده است. بدين معني توسعه پايدار استفاده از منابع طبيعي براي رفع نياز هاي كنوني بشر بدون لطمه زدن به آيندگان براي رفع نياز هايشان است(2)