بررسي رابطه بين عوامل آموزشي و مهارت كارآفريني در دانشجويان آموزشكده هاي كشاورزي كشور

تحقيق حاضر به منظور بررسي رابطه بين عوامل آموزشي در توسعه مهارت هاي كارآفريني دانشجويان آموزشكده هاي كشاورزي كشور انجام گرفته است. روش تحقيق توصيفي از نوع همبستگي است . جامعه آماري 9907 نفر بوده است. نمونه گيري طبقه اي با انتساب متناسب و با استفاده از جدول كرجسي-مورگان 372 نفر به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. ابزار تحقيق پرسشنامه اي محقق ساخته بود كه روايي محتوايي آن براساس نظر متخصصان ترويج و آموزش كشاورزي تاييد و پايايي آن با استفاده از فرمول آلفاي كرونباخ برابر با 0,88 محاسبه گرديد. نتايج تجزيه تحليل داده هاي تحقيق مبين آن بود كه حدود( 39/0درصد) پاسخگويان ميزان مهارت كارآفريني را در سطح متوسط، (33/5) درصد در سطح خوب،( 15,5 درصد) در سطح عالي، و( 11/9درصد) مهات كارآفريني را در سطح ضعيف ارزيابي كردند. با توجه به نتايج پژوهش، عوامل آموزشي با ميزان مهارت هاي كارآفريني دانشجويان در سطح 1 درصد خطا همبستگي مثبت و معناداري وجود دارد، بين ميانگين ميزان مهارت كارآفريني در رابطه با ميزان تحصيلات پدر و مادر در سطح 1 درصد خطا اختلاف معني داري وجود دارد. عامل آموزشي نيز به ميزان 0/42 در مهارت هاي كارآفريني تاثيردارد