اثربخشي طرحواره درماني بر سلامت روان و رضايت مندي زناشويي در مردان متأهل در مرز طلاق مراجعه كننده به كلينك مجد قائمشهر

هدف از پژوهش حاضر، اثربخشي طرحواره درماني بر سلامت روان و رضايت مندي زناشويي در مردان متأهل در مرز طلاق مراجعه كننده به كلينك مجد قائمشهر بود. تحقيق از نظر هدف، كاربردي و از حيث روش تحقيق، نيمه تجربي و بصورت مقطعي بود. جامعه آماري پژوهش شامل مردان متأهل در مرز طلاق مراجعه كننده به كلينك مجد قائمشهر در پاييز و زمستان 1396 بوده و پژوهش بر اساس داده هاي جمع آوري شده از 40 تن از آزمودني ها (در دو گروه 20 نفري آزمون و كنترل)، با روش نمونه گيري در دسترس انجام گرديد. داده ها با استفاده از پرسشنامه هاي سلامت عمومي گلدبرگ ( GHQ- 28) و رضايت زناشويي انريچ، در دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون جمع آوري و از طريق نرم افزار SPSS مورد تحليل قرارگرفت. براي آزمون فرضيه هاي پژوهش از همبستگي پيرسون و تحليل كواريانس تك متغيره استفاده گرديد. يافته ها نشان داد كه آموزش طرحواره درماني بر سلامت روان (براي متغير سلامت رواني؛ مقدار آماره ي F برابر با 62 / 0 و مقدار sig. برابر با 4346 / 0 و براي متغير ثابت گروه؛ مقدار آماره ي F برابر با 54 / 9 و مقدار sig. برابر با 0038 / 0 ( و رضايتمندي زناشوئي (براي متغير رضايتمندي زناشوئي؛ مقدار آمارهي F برابر با 22 / 3 و مقدار sig. برابر با 0811 / 0 و براي متغير ثابت گروه؛ مقدار آمارهي F برابر با 14 / 29 و مقدار sig. برابر با 00009 / 0 ) تاثير معنادار و مثبتي داشته است. در پايان با توجه به نتايج حاصل، به منظور بهبود وضعيت سلامت رواني و رضايت زناشوئي در بين مردان متأهل در مرز طلاق، پيشنهاد ات كاربردي توصيه گرديد.