بررسي اثر سالخوردگي جمعيت بر رشد اقتصادي در ايران طي دوره 1391-1362

سالخوردگي جمعيت و پيامدهاي ناشي از آن در بسياري از كشورهاي جهان به يك چالش كليدي تبديل شده است و جنبه هاي مختلف اين پديده مورد توجه محققان حوزه هاي مختلف قرار گرفته است. كشور ما در حال حاضر در مرحله انتقال ساختار سني جمعيت از جواني به سمت سالخوردگي است، اين تغيير ساختار سني مي تواند اثرات مهم و تعيين كننده اي بر متغيرهاي اقتصادي از جمله رشد اقتصادي، درآمد سرانه و اشتغال داشته باشد؛ از طرفي يكي از مهم ترين متغيرهاي تأثيرپذير از جمعيت، رشد اقتصادي است. بدليل ارتباط تنگاتنگ اين دو عامل اجتماعي و اقتصادي در بررسي و تجزيه و تحليل بسياري از فعاليت ها بايد به تغييرات و ساختار اين عوامل توجه ويژه شود. هدف پژوهش حاضر نشان دادن تأثير سالخوردگي جمعيت بر رشد اقتصادي با استفاده از داده هاي سري زماني دوره 1391-1362 مي باشد. نتايج حاصل از تخمين مدل با روش VAR نشان از اثر منفي سالخوردگي بر رشد اقتصادي طي دوره مورد مطالعه دارد بطوريكه يك درصد افزايش در جمعيت سالخورده، توليد ناخالص داخلي 1.04 درصد كاهش مي دهد. نتيجه بدست آمده با توجه به روند رو به افزايش شمار سالمندان و كاهش نرخ رشد جمعيت كشور در سال هاي گذشته، هشداري در جهت توجه و برنامه ريزي براي كنترل اين پديده جمعيتي است.