تحليلي بر نقش برنامه درسي بر ذهنيت فلسفي و رفتار كودك

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش برنامه درسی بر ذهنیت فلسفی و رفتار كودك است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی می باشد.. در این پژوهش، نخست به ذهنیت فلسفی و ویژگی هایی چون جامعیت، تعمق و انعطاف پذیري پرداخته شده است. سپس به نقش خانواده به عنوان یكی از ساختارهاي قدرتمند مراقبت و تربیت افراد در دوران طفولیت و كودكی اشاره شده و نیز به نفش معلم و روش تدریس او، كه برچگونه فكر كردن فراگیر تاثیر گذار است پرداخته شده است. همچنین فرهنگ جامعه كه مجموعه اى از شیوه هاى زندگى، ارزش ها، هنجارها، تجارب، علوم و تكنولوژى و آداب و رسوم است و نقش آن و نیز تأثیر اعتقادات مذهبی و برنامه درسی مبتنی بر رشد ذهنیت فلسفی در كودكان و تجلی آن در رفتار آنان به طور مبسوط پرداخته شده است. دربخش نهایی این پژوهش به بررسی هر یك از ابعاد ذهنیت فلسفی و مصداق هاي آن در برنامه درسی فلسفه براي كودكان مورد بررسی قرارگرفته است. همچنین تاكید می گردد این برنامه بایستی از كودكی آغاز گردد و به صورت یادگیري مادام العمر تداوم یابد.