نقش مادر در تربيت ديني فرزند در دوران نونهالي با تأكيد بر ابعاد رشد

دوران كودكي از دوران‌هاي مهم و مؤثر زندگي آدمي است كه در آن شخصيت فرد پايه‌ريزي مي‌شود و شكل مي‌گيرد. امروزه اين حقيقت انكار ناپذير به اثبات رسيده است كه كودكان در سنين كم، فقط به توجه و مراقبت براي رشد جسماني نياز ندارند، بلكه اين توجه و مراقبت بايد در ديگر ابعاد وجودي آن‌ها شامل ابعاد اجتماعي، عاطفي و عقلاني نيز مدنظر قرار گيرد. اين ابعاد، عوامل تعيين‌كننده‌ي اساسي شخصيت يك انسان هستند. اگر تربيت فرزند بر پايه‌ي اصول تربيت ديني و مذهبي باشد و درعين‌حال به اصول روان‌شناسي و مراحل رشد او نيز توجه شود، والدين، به‌ويژه مادران، در امر تربيت موفق خواهند بود. پژوهش حاضر به روش توصيفي‌تحليلي و از لحاظ نوع، كاربردي است. يافته‌هاي تحقيق بيانگر اين است كه نونهالان (گروه سني 3تا6 سال) توانايي درك گزاره‌هاي معتبر اسلام (اعتقادات، اخلاقيات و احكام) را دارند كه از آن‌ها به تربيت ديني تعبير شده است. از مجموع يافته‌ها نتيجه مي‌شود كه تربيت ديني بايد براساس اصولي كه موجب طيب خاطر كودك و متناسب‌ با ظرفيت و ابعاد رشد او باشد، پايه‌گذاري شود تا هم باعث تربيت صحيح او شود و هم عاملي براي دل‌زدگي او نباشد. همچنين، رسالت اين امر خطير بيش ‌از همه بر عهده‌ي مادر است كه بيش‌ترين وقت را با فرزند سپري مي‌كند.