ساختار آموزش سنتي در دورۀ قاجار

از دورۀ تاريخ ميانۀ ايران با تسلط جريانهاي عقل گريز و سنت گرا بر محافل علمي و انديشه اي جهان اسلام، به مرور جلوي تفكر آزاد، عقل مداري و نوآوري در حوزۀ علوم گرفته شد. بنابراين تا قرنهاي متمادي اغلب مدارس و مكاتب نتوانستند دانشمند بزرگي به ويژه در حوزۀ علوم عقلي و تجربي تربيت و معرفي نمايند. ساختار آموزش دورۀ قاجار نيز از اين روند انحطاط كنار نبود. اين پژوهش با بهره گيري از روش توصيفي- تحليلي به دنبال بررسي و تحليل ساختار آموزش سنتي در دورۀ قاجار و دلايل ضعف و انحطاط آن است. يافته ها نشان مي دهد، مكتبخانه ها در كنار مدارس ديني عهده دار آموزش در دورۀ قاجار بودند. اما به دليل نبود متولي مشخص و ثابتي براي آموزش، كار و فعاليت، ساختار و نحوۀ تعليمات آنها تابع هيچ نظم و قانوني نبود. عدم كارآمدي اين ساختار سبب وارد شدن انتقادات شديدي از جانب انديشمندان اين دوره بر آن شد و سبب شكل گيري نظام آموزشي نوين از اواسط حكومت قاجار گرديد.