نقش حافظه كوتاه مدت و بلند مدت در پيش بيني عملكرد تحصيلي دانش‏آموزان داراي اختلال يادگيري خاص

هدف پژوهش حاضر تعيين نقش حافظه كوتاه مدت و بلند مدت در پيش بيني عملكرد تحصيلي دانش‏آموزان داراي اختلال يادگيري خاص مي باشد. روش تحقيق توصيفي، از نوع همبستگي مي باشد. جامعه آماري اين پژوهش را كليه ي دانش‏آموزان مبتلا به ناتواني هاي يادگيري مراجعه كننده به مراكز اختلالات يادگيري شهر اردبيل در سال تحصيلي 94-93 تشكيل دادند. از جامعه ي ياد شده با توجه به هدف پژوهش نمونه اي به حجم 100 نفر انتخاب شد. جهت اندازه گيري حافظه كوتاه مدت و بلند مدت از پرسشنامه اسميت، دلاسالا، لاژيه و مايلار استفاده شد. سنجش عملكرد تحصيلي با توجه به معدل دانش‏آموزان انجام گرفت. نتايج نشان داد كه بين عملكرد حافظه كوتاه مدت و بلند مدت با عملكرد تحصيلي دانش‏آموزان داراي اختلال يادگيري رابطه مثبت و معني داري وجود دارد(001/0p ). همچنين بين سن و عملكرد حافظه كوتاه مدت رابطه مثبت و معني داري وجود نداشت، اما بين سن و عملكرد حافظه بلند مدت رابطه مثبت و معني داري وجود مشاهده شد. بنابر نتايج اين پژوهش، مي توان گفت كه استفاده از راهكارهاي تقويت حافظه از جمله تكرار و تمرين، مرور ذهني و سازماندهي مي تواند عملكرد تحصيلي دانش‏آموزان داراي اختلال يادگيري خاص را تا حد زيادي ارتقا بخشد. لذا آموزگاران مي توانند با آموزش راهبردهاي لازم به تقويت هر دو حافظه كوتاه مدت و بلند مدت در اين گروه از دانش‏آموزان اقدام نمايند.