بررسي و تعيين اثر بخشي آموزش مهارت‌هاي اجتماعي بر بهبود روابط والد- فرزند، معلم- شاگرد دانش‏آموزان شهر تهران

هدف پژوهش حاضر بررسي و تعيين اثر بخشي آموزش مهارت‌هاي اجتماعي بر بهبود روابط والد- فرزند، معلم- شاگرد دانش‏آموزان شهر تهران بود. اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي و با روش پيش‌آزمون- پس‌آزمون و پيگيري با گروه آزمايش و كنترل است. تعداد نمونه اين پژوهش شامل 30 نفر از دانش‏آموزان پايه دوم دوره دوم دبيرستان منطقه 18 شهر تهران بوده كه از طريق نمونه گيري تصادفي انتخاب شده و به دو گروه آزمايش و كنترل تقسيم شدند. ابزار اندازه‌گيري پرسشنامه والد- فرزند، مورلند و اندرو شوبل (2009) و پرسشنامه معلم-شاگرد موراي زوويچ (2010) بود. براي تجزيه و تحليل داده ‌ها از روشهاي آمار توصيفي و استنباطي و آزمون تحليل كواريانس (ANCOVA) استفاده شد. آموزش مهارت اجتماعي باعث بهبود روابط والد -فرزند و معلم _ شاگرد شد. از يافته¬هاي اين پژوهش مي‌توان براي بهبود رابطه معلم-شاگرد استفاده كرد.