بررسي رابطۀ خوش بيني ـ بدبيني با انگيزش پيشرفت در دانش‏آموزان مدارس متوسطه دوم شهر اروميه

هدف از اين مطالعه، بررسي رابطه خوش بيني و بدبيني با انگيزش پيشرفت در دانش‏آموزان مقطع متوسطه دوم شهر اروميه بود. نوع پژوهش توصيفي- همبستگي است. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه دانش‏آموزان متوسطه دوم شهر اروميه بود كه براساس جدول مورگان و با روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي 165 دانش‏آموز انتخاب شدند. براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه خوش بيني شيير و كارور و مقياس انگيزش پيشرفت هرمنس استفاده شد. روش مطالعه همبستگي بود و براي تجزيه و تحليل داده ها و تعيين رابطه بين متغيرهاي مورد پژوهش از آزمون ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. ضريب همبستگي پيرسون نشان دادكه بين خوش بيني با انگيزه پيشرفت بالا (001/0≥p) و همچنين بدبيني با انگيزه پيشرفت پايين (001/0≥p) رابطه مثبت و معناداري از لحاظ آماري وجود دارد. بدين معني كه با افزايش خوش بيني، انگيزش پيشرفت بيشتر و با افزايش بدبيني، انگيزش پيشرفت كمتر مي شود. براساس نتايج حاصله مي توان نتيجه گيري نمود كه با ايجاد زمينه هاي افزايش خوش بيني دانش‏آموزان مي توان انگيزش پيشرفت آنان را ارتقا بخشيد.