اثربخشي حل مسئله شناختي- اجتماعي بر ابعاد اجتماعي، هيجاني و تحصيلي سازگاري و خودكارآمدي دانش‏آموزان زورگو(غيرمنضبط)

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي گروهي حل مسئله شناختي- اجتماعي بر سازگاري(اجتماعي، هيجاني، تحصيلي) و خودكارآمدي دانش آموزان زورگو بود. اين پژوهش از نوع آزمايشي و با طرح پيش آزمون- پس-آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل دانش‏آموزان زورگو در سالتحصيلي 94-1393 در مدارس شهرستان پارساباد بودند كه به روش نمونه گيري خوشه ايي چند مرحله ايي از ميان جامعه آماري انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از مقياس تجديدنظر شده زورگويي اولويوس، پرسشنامه سازگاري دانش‌آموزان و پرسشنامه خودكارآمدي استفاده گرديد. گروه آزمايش در 8 جلسه تحت آموزش حل مسئله شناختي- اجتماعي قرار گرفته و در طي اين جلسات به گروه كنترل هيچ نوع آموزشي داده نشد. نتايج تحليل واريانس چند متغيري نشان داد بين دانش‏آموزان زورگو گروه آزمايش و گروه كنترل در سازگاري(تحصيلي، اجتماعي و هيجاني) و خودكارآمدي(تحصيلي، اجتماعي و هيجاني) تفاوت معناداري در سطح(001/0≥P) وجود دارد. به عبارت ديگر ميانگين مولفه هاي سازگاري و خودكارآمدي گروه آزمايش بعد از آموزش مهارت هاي زندگي متفاوت است. اين نتايج حاكي است كه آموزش حل مسئله شناختي- اجتماعي مي تواند سازگاري و خودكارآمدي دانش آموزان زورگو را تعديل نمايد.