رابطه بين ابعاد شخصيت مادران و پرخاشگري دانش‏آموزان در مدارس ابتدايي پسرانه شهر تالش

پرخاشگري از جمله پديده هاي نابهنجار دوره نوجواني است كه از شيوع قابل توجهي برخوردار است. از اين رو، اين پديده به عنوان يك موضوع مهم در مطالعات روان شناسي و جامعه شناسي قرار گرفته است. بروز رفتار پرخاشگري در كودك و نوجوانان، همچون ديگر رفتارهاي نابهنجار در اين سنين، تأثير بسزايي را از خانواده، والدين و شيوه هاي تربيتي و ارتباطي مي پذيرد. هدف از مطالعه حاضر پيش بيني اختلال پرخاشگري پسران براساس ابعاد شخصيتي مادران شامل روان رنجورخويي، برون گرايي، گشودگي، توافق پذيري و وظيفه شناسي است. دانش‏آموزان پسر در دامنه سني 7 ـ 11 سال و مادران آن ها در اين پژوهش شركت كردند. معلم هاي دانش‏آموزان براساس نشانه هاي رفتاري دانش‏آموزان به پرسشنامه پرخاشگري شهيم و مادران آن ها براساس ويژگي هاي شخصيتي خود به پرسشنامه پنج عاملي شخصيت پاسخ گفتند. تحليل ها نشان داد كه هيچ كدام از صفات شخصيتي مادران پيش بيني كننده پرخاشگري دانش‏آموزان پسر نيست. اين نتيجه گيري را مي توان بيان كرد كه اختلال هاي پرخاشگري دانش‏آموزان، تحت تأثير متغيرهاي متعددي قرار داشته و شخصيت مادر به تنهايي، اين اختلال ها را تعيين نمي كند.