اثربخشي قصه گويي بر اميدواري دانش آموزان دختر بي سرپرست

پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير قصه گويي بر اميدواري دانش‏آموزان دختر بي سرپرست انجام گرفت. روش پژوهش از نوع نيمه‏آزمايشي با طرح پيش‏آزمون-پس‏آزمون با گروه كنترل بود. جامعه ي آماري پژوهش را كلّيه ي دانش آموزان دختر بي سرپرست مقيم در موسسه هاي شبه خانواده تشكيل مي دادند و سپس با روش نمونه‏گيري تصادفي، 30 دانش‏آموز انتخاب گرديده و به‏طور تصادفي در ﮔﺮوه آزمايش (15 نفر) و گروه كنترل (15 نفر) جايگزين گشتند. به گروه آزمايش، 8 جلسه برنامه‏ي قصه گويي ارائه شد. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه ي اميد به زندگي ميلر استفاده شد. داده ها از طريق آزمون آماري كواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها نشان داد كه فرضيه ي پژوهش مبني بر تأثير روش قصه گويي بر اميدواري دانش‏آموز‏ان دختر بي-سرپرست مورد تأييد قرار گرفته است و دانش‏آموزان گروه آزمايش نسبت به دانش‏آموزان گروه كنترل در پس‏آزمون به طور معناداري، اميدواري بيشتري داشتند. بنابراين، مي‏توان نتيجه گرفت كه قصه گويي بر افزايش اميدواري دانش‏آموزان دختر بي-سرپرست تاثير معناداري دارد.