توسعه و بازآفريني محدوده هاي ناكارآمد درون شهري تبديل فضاهاي تاريخي به فضاهاي عمومي و تاثير آن بر پايداري اجتماعي (نمونه موردي: خانه هنرمندان تهران، موزه تار و پود شيراز)

با توجه به وجود ميراث معماري داراي ارزش در نواحي شهري كه كاركرد اصلي‌شان ديگر مطلوب و متناسب با كاربردهاي جديد نمي باشد، به نظر مي‌رسد مي‌توان اين ساختمان‌هاي ارزشمند تاريخي و معماري كه داراي توان احياء و نقاط قوت انطباق‌پذيري با كاربري‌هاي جديد هستند را طي بازآفريني و مداخلات كالبدي، جهت جوابگويي به نيازهاي فعلي و حتي پيش‌بيني براي آينده، بار ديگر به چرخه حيات بازگرداند. چرا كه رويكرد معاصرسازي، بافت تاريخي و يا فرسودة شهري را به عنوان مشكلات عرصة شهرها، نشناخته و با معكوس كردن چرخة زوال، آنها را به ابزارهايي مؤثر جهت تحقق پايداري اجتماعي در شهرها بدل مي سازد. اين پژوهش ماهيتي كيفي دارد و بر آن است تا تاثير توسعه و بازآفريني محدوده هاي ناكارآمد درون شهري بر پايداري اجتماعي را بيان كند و با استفاده از روش پژوهش موردي سير تكامل معاصرسازي در پروژه‌ها را مورد بررسي قرار داده و درنهايت با تحليل استقرايي آن‌ها، نتايج را به‌صورت تطبيقي ارائه دهد. نتايج حاصل از اين بررسي نشان مي‌دهد استفاده از ميراث معماري بلا استفاده، به‌عنوان يك دارايي و به روز كردن آن به‌واسطه بازآفريني ساختارهاي موجود در يك مكان، اثرات تخريب و نوسازي دوباره يك بنا را كاهش داده و برنامه ريزي براي استفادة بهينه از ظرفيت هاي موجود توسعه در درون محدودة ناكارآمد شهري بر اصل فراهم كردن شرايط زندگي سالم، ايمن و استاندارد و توانمندسازي ساكنان و ارتقاء شرايط كيفي زندگي شهروندان استوار است. زيرا استفاده از پتانسيل هاي اين اماكن براي بهبود محيط پيراموني، گام بسيارارزشمند در جهت جلب توجه مجدد ساكنان و بازديدكنندگان به منظور تبديل شدن اين فضاها به محيط پويا و سرزنده است.