پارچه بافي و صنعت نساجي در دوره ي هخامنشيان

نخستين گام بشر در تهيهي تن پوش توسط غارنشيناني صورت گرفت كه ضمن پرداختن به شكار، از پوست حيوانات استفاده كردند و از اين رو نخستين تن پوش ها نيز از پوست حيوانات تهيه مي شد. با اهلي كردن حيوانات در دوره نوسنگي بشر به دورهي تازهاي از زندگي پاگذاشت و با ساختن نخستين دوك نخريسي در آن زمان، توانست با ريسيدن پشم و الياف حيوانات نخ را توليد كند و با آن پارچه ببافد و زماني كه نخستين بار دستگاه بافندگي به كار رفت بي شك تحول چشمگيري بود. اين صنعت طي دوران تاريخي بويژه دوره هخامنشي رونق فراوان داشت به طوري كه هخامنشيان بويژه در زمينه البسه تا پيش از قدرت گرفتن از لباس خاص خود استفاده مي كردند ولي با شكل گيري دولت و تشكيل شاهنشاهي، تحت تأثير فرهنگ ملل تابع قرار گرفته و در پوشاك آنها تغييراتي ايجاد شد و به دليل اهميت اين صنعت مراكز مختلف پارچهبافي و نساجي در قلمرو آنها ايجاد و يكي از كالاهاي مهم داد و ستد گرديد. در طي مطالعاتي كه در راستاي اين تحقيق با روش توصيفي و تحليلي و با جمع آوري اطلاعات بر اساس گزارش هاي منابع تاريخي و داده هاي باستان شناختي صورت گرفته مشخص گرديد كه نساجي و پارچه بافي جزء صنايع مهم دوران هخامنشي بود و هدف اصلي اين تحقيق نيز بررسي و شناخت صنعت مذكور در آن عصر مي باشد كه تا كنون كمتر مورد بررسي قرار گرفته است.