بررسي دلايل استقرار و رونق فرش بافي در تاريخ

فرش به عنوان يكي از قديمي ترين صنايع بشري، قدمتي به درازاي تاريخ دارد، سرچشمه هاي اين دستبافته را م يتوان تا دوران پيش ازتاريخ و در زندگي انسان هاي نخستين دنبال كرد. انسان نخستين ب هموازات رفع نيازهاي حياتي خود، به مسائلي همچون زيستگاه و پوشاك نيز توجه داشته است. هرچند موارد ذكرشده، تنها پس از رفع نگراني هاي ارتزاق و امنيت و ادامه حيات و بقاي نسل موردتوجه بوده است، اما ازآنجاي يكه انسان پس از آسايش خيال از نيازهاي اوليه، راحتي زندگي را همواره مد نظر خود داشته، مي توان تأمين پوشاك و زيرانداز را نيازهاي ثانويه انسان به شمار آورد و بدين ترتيب سابقه اين نياز را به شش هزار سال قبل از ميلاد و عصر حجر مرتبط دانست. انسان اوليه زيرانداز و گستردني خود را از پوست حيواناتي كه براي تأمين غذا شكار مي كرد، به دست مي آورد، در دوره يكجانشيني و كشاورزي، زيرانداز بشر از الياف گياهي تأمين ميشد و اين روند منجر به تحول زيراندازي ساده به دستبافت هاي پيچيده و تزئيني شد. پژوهش پيش رو به بررسي دلايل متعدد استقرار و رونق فرش بافي در تاريخ و شرح سير تحول آن از مي پردازد.