اثربخشي زوج درماني مثبت‌نگر به شيوه گروهي بر سازگاري زناشويي قشر كارگر

اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي زوج درماني مثبت‌نگر گروهي بر سازگاري زناشويي قشر كارگر شهر كرمان انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي با گروه آزمايش و كنترل بود. به اين منظور با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي 12 نفر از كارگران متأهل شهر كرمان همراه با همسرانشان، به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار داده شدند. جهت گردآوري داده‌ها از پرسشنامه 32 سوالي اسپاينر(1976) استفاده شد. گروه آزمايش به مدت 8 جلسه(90دقيقه‌اي) مورد مداخله زوج درماني مثبت‌نگر گروهي قرار گرفت و در اين مدت گروه كنترل هيچگونه مداخله‌اي دريافت نكرد. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از آمار توصيفي )ميانگين، انحراف معيار( و آمار استنباطي)تحليل كواريانس) توسط نرم افزارspss استفاده شد. يافته‌هاي به دست آمده از تحليل كواريانس متغير سازگاري زناشويي( 05/0P ؛ 67/4-F) معنادار بود و نشان داد مداخله زوج درماني مثبت‌نگر يك روش موثر در افزايش ميزان سازگاري زناشويي قشر كارگر شهر كرمان است.