رابطه بين انسجام خانواده با اميد به زندگي و خودكارآمدي اجتماعي فرزندان

پژوهش حاضر با هدف رابطه بين انسجام خانواده با اميد به زندگي و خودكارآمدي اجتماعي فرزندان انجام شد . روش پژوهش توصيفي – همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش اموزان دوره اول متوسطه شهر گرمسار ورامين در سال 1397 بود . نمونه پژوهش تعداد 327 از دانش آموزان به روش نمونه گيري خوشه اي در دسترس بود. ابزار پژوهش پرسشنامه اميد به زندگي اشنايدر(1991)، پرسشنامه انسجام خانواده رضويه و ساماني (۱۳۷۹) و پرسشنامه استاندارد خودكارآمدي اجتماعي كنلي (1982) بود . يافته هاي پژوهش با استفاده از روشهاي آماري ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون مورد بررسي قرار گرفت. يافته هاي پژوهش نشان داد كه بين انسجام خانواده با اميد به زندگي و خودكارآمدي اجتماعي فرزندان رابطه معني دار مثبتي وجود دارد. همچنين بين انسجام خانواده با اميد به زندگي فرزندان رابطه معني دار مثبتي وجود دارد و بين انسجام خانواده با خرده مولفه هاي خودكارآمدي اجتماعي فرزندان رابطه معني دار مثبتي وجود دارد. نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه اميد به زندگي و خودكارآمدي اجتماعي فرزندان قابليت پيش بيني انسجام خانواده را دارد. مي توان نتيجه گرفت كه بهبود در وضعيت اميد به زندگي و خودكارآمدي اجتماعي دانش آموزان مي تواند به انسجام خانواده بينجامد.