كارآفرينيِ روستايي و كشاورزيِ چندكاركردي راهي براي توسعۀ پايدار در سيستان

مدعاي اصليِ پژوهشِ پيشِ‌رو اين است كه توسعه در سيستان كه به‌لحاظ تاريخي از بافتاري روستايي و كشاورزي برخوردار بوده است؛ لزوماً بايد مبتني بر ارائۀ پارادايم‌هاي نظري، نظريه‌ها، و راهبردهايي باشد كه بر اصلاحات بنيادي (عيني و ذهني ازسويي و خُرد و كلان ازسوي‌ديگر) در قلمروهاي روستايي متكي هستند. پس از ارايۀ تاريخچه‌اي مختصر از معنا و مفهوم توسعه، به ذكر توضيحي درخصوصِ ديدگاه گفتمانيِ توسعه در عصر موسوم به «پساتوسعه» پرداخته و شرح داده مي‌شود كه چرا و چگونه توسعه با پسوندهايي همچون «پايدار» مواجه شده است؛ آن‌گاه از مهم‌ترين تعاريف و نظريه‌هاي مربوط به كارآفريني، روستا، و كارآفريني روستايي به‌مثابه رهيافتي نوين در توسعۀ روستايي ياد مي‌شود و سپس مفهوم و فرايند كشاورزي چندكاركردي را به‌عنوان دگرديسي كارآفريني روستايي در عصر پساتوسعه پيشنهاد داده و تبيين مي‌نماييم. پيشنهاد و راهكار نهايي پژوهش براي توسعۀ منطقۀ سيستان، ارايۀ الگو و فرانظريه‌اي است كه توسعۀ پايدارِ سيستان را مفهوم‌پردازي كرده و به ذكر پاره‌اي از شاخص‌هاي چنين توسعه‌اي نيز مي‌پردازد. توسعه‌اي كه مستلزم گذار از پيشرفت اقتصادي به توسعه و كارآفريني روستايي، و آن‌گاه به كشاورزي چندكاركردي مي‌باشد كه مستلزم انديشه‌ورزي در دوران پساكشاورزي است. اين پژوهش به‌صورت نظري-تحليلي فراهم آمده است.